Blogger Tips – Tricks – Gadgets – Templates – Hacks

Delete forever your account in Facebook,Twitter,Linked In and MySpace



Print Friendly and PDFPrintPrint Friendly and PDFPDF

Ιδανικοί αυτόχειρες του Facebook

Πώς να «αυτοκτονήσετε» ψηφιακά και να απαλλαγείτε από όλους τους ανεπιθύμητους «φίλους»

Αν η εικονική σας ζωή έχει φτάσει σε αδιέξοδο, υπάρχει πάντα η λύση της ψηφιακής αυτοκτονίας. Ή μήπως υπήρχε; Ένα site που δημιούργησε μια ολλανδική κολεκτίβα κατάφερε να οδηγήσει σε ευθανασία μερικές χιλιάδες χρήστες, προκαλώντας τη μήνη των υπεύθυνων του Facebook. Ένας από τους ιδρυτές του και ένας «αυτόχειρας» εξηγούν τις αιτίες της ανόδου, της πτώσης και της επικείμενης ανάστασης του Web 2.0 Suicide Machine.

Tο κόνσεπτ ήταν απλό και ξεπερνούσε τους δισταγμούς μιας πραγματικής αυτοκτονίας. Παραχωρούσες τους κωδικούς σου στο Web 2.0 Suicide Machine, έδινες την εντολή «commit» και, χωρίς τη δυνατότητα ανάκλησης ή επαναφοράς στη ζωή, το σύστημα διέγραφε με θεωρητικά ανατριχιαστική ακρίβεια τους φίλους, τα γκρουπ, τα μηνύματα και γενικά κάθε «κοινωνική» σου δραστηριότητα. Είτε αυτή είχε συμβεί στο Facebook και το Twitter είτε στο Myspace και το LinkedIn.

Μέσα σε λιγότερο από μία ώρα (αντίθετα με τις περίπου εννιά που, σύμφωνα με το Suicide Machine, θα απαιτούσε το Facebook) το μόνο που απέμενε ήταν ένα εύθραυστο ψηφιακό κουφάρι, ένα νεκρό προφίλ χωρίς δεδομένα. Μοναδικό επιθανάτιο αποτύπωμα, τα «επιτύμβια» αναμνηστικά που μπορούσες να αφήσεις στο site του «δήμιου» σου. Και που περιλάμβαναν από πομπώδεις αποχωρισμούς («αντίο, άπονε κόσμε») μέχρι κακίες εκ των υστέρων («σε ευχαριστώ, microblogging, είσαι τελείως άχρηστο»).

«Το πιο κουλ στο Suicide Machine ήταν η ίδια η ύπαρξή του», λέει ο 31χρονος Ben Gencarelle από το Rhode Island των ΗΠΑ, που οδηγήθηκε στο απονενοημένο διάβημα όταν κατάλαβε ότι το Facebook ήταν γι’ αυτόν ένα τεράστιο χάσιμο χρόνου. «Περνούσα ώρες ολόκληρες κοιτάζοντας αν κάποιος φίλος μου ανανέωσε το status του. Η δημιουργικότητά μου είχε φτάσει στο μηδέν εξαιτίας μιας εικονικής πραγματικότητας, που τελικά δεν είναι καθόλου φιλική και καθόλου διαδραστική για όποιον θέλει να χειρίζεται τις πληροφορίες που ανεβάζει».

Γιατί δεν ακολούθησε τη μέθοδο διαγραφής λογαριασμού που προσφέρει το δημοφιλές site; «Γιατί το Facebook δεν είναι καθόλου αξιόπιστο. Αντί να σβήσει ολοκληρωτικά το λογαριασμό σου, απλώς τον απενεργοποιεί, διατηρώντας όλα τα δεδομένα», λέει. Και κάπως έτσι αποφάσισε να εξαφανιστεί από τον ψηφιακό για να επιστρέψει στον πραγματικό κόσμο. Η φωτογραφία στο προφίλ του αντικαταστάθηκε από την κρεμάλα (το λογότυπο του Web 2.0 Suicide Machine) και όλα τα ψηφιακά του καμώματα, όλα τα σχόλια, τα γκρουπ ή τα παιχνίδια σβήστηκαν ένα-ένα μπροστά στα μάτια του.

Το πείραμα του dr Kevorkian

Την έμπνευση για το Web 2.0 Suicide Machine είχαν οι Walter Langelaar, Danya Vasiliev και Gordan Savicic, ιδρυτές του μιντιακού εργαστηρίου Moddr και μέλη της καλλιτεχνικής κολεκτίβας «Worm» του Ρότερνταμ. «Όλα ξεκίνησαν σαν μια παρωδία για τους ανθρώπους που βαρέθηκαν το social networking. Στην ουσία κάναμε ένα πείραμα για να δούμε πόσοι γνωρίζουν ότι το Facebook χρησιμοποιεί τις πληροφορίες τους και για να αρχίσουμε μια συζήτηση γύρω από αυτό το θέμα», λέει ο 30χρονος Gordan από την Αυστρία. Από τις 19 Δεκεμβρίου, που το πείραμά τους εξαπέλυσε την επίθεσή του, μέχρι σήμερα, περίπου 3.000 χρήστες επέλεξαν την ευθανασία. Και θα ήταν πολύ περισσότεροι αν ο server του Suicide Machine είχε τα φόντα να χειριστεί όλες τις αιτήσεις.

Όπως ήταν αναμενόμενο (και αντίθετα με τα υπόλοιπα sites κοινωνικής δικτύωσης που ακόμα δεν έχουν απαντήσει), το Facebook ενοχλήθηκε. Επικαλούμενο την παραβίαση των προσωπικών δεδομένων των χρηστών του, έστειλε στις αρχές Ιανουαρίου μια επιστολή στο Suicide Machine ζητώντας να «σταματήσει άμεσα» και απειλώντας ότι θα προβεί σε «περαιτέρω ενέργειες». Παρά την έκπληξή τους, οι ιδρυτές του site δεν έκατσαν με σταυρωμένα τα χέρια. Απάντησαν, τονίζοντας την ασάφεια των επιχειρημάτων, ζήτησαν επιπλέον νομικές διευκρινίσεις, κανείς όμως δεν τους έδωσε σημασία. To Facebook απλώς μπλόκαρε την πρόσβαση του Suicide Machine στις πληροφορίες του, ενώ με μία ακόμη επιστολή στις αρχές Φεβρουαρίου ανακοίνωσε ότι η σελίδα του θα είναι στο εξής απρόσιτη και για την κολεκτίβα «Worm», που φιλοξενούσε το απείθαρχο site.

«Κατήγγειλαν ότι κατεβάσαμε παράνομα πληροφορίες τους, που στην πραγματικότητα όμως ανήκουν στους χρήστες», λέει ο Gordan. Και συνεχίζει απαντώντας και στις υπόλοιπες μομφές του Facebook: «Μας κατηγόρησαν ότι κλέψαμε κωδικούς. Δεν ξεγελάσαμε όμως κανέναν. Τους ζητήσαμε και μας τους έδωσαν», λέει. Θυμάται μάλιστα την έκπληξη των συνεργατών του όταν οι πρώτοι επίδοξοι αυτόχειρες τους πρόσφεραν απλόχερα ονόματα χρήστη και κωδικούς πρόσβασης. «Όπως και να το κάνεις, στη διαδικτυακή ηθική κάτι τέτοιο είναι για πολλούς ανήκουστο».

O πόλεμος της πληροφορίας

«Facebook can suck my dick!» είναι η άποψη του Ben. «Ήταν φυσικό να μη θέλουν να συζητήσουν. Έχουν από πίσω τους ένα σωρό μαρκετίστες που τους λένε τι να κάνουν και μάλλον έχουν ξεχάσει τον αρχικό σκοπό τους, την επικοινωνία των χρηστών». Την ίδια στιγμή βέβαια, που με τη βοήθεια του Suicide Machine «αυτοκτονούσαν» λίγες χιλιάδες, το Facebook αύξανε σταθερά τα εκατομμύρια των χρηστών του, ενώ ακόμα και η Google, με την εφαρμογή Buzz, έμπαινε δυναμικά στην αγορά του social networking.

«Oι άνθρωποι ικανοποιούν την ανάγκη τους για επικοινωνία αν μέσα σε μία μέρα μιλήσουν με συγκεκριμένο αριθμό ατόμων», λέει ο Ben. «Και σελίδες σαν το Facebook τους προσφέρουν αυτή την τεχνητή κοινωνικοποίηση. Χαζεύουν σε αυτές τα καινούρια κουρέματα των “φίλων” τους και τις φωτογραφίες από τις διακοπές τους κι έτσι νομίζουν ότι γίνονται κοινωνικοί».

Μια μικρή αντίδραση, πάντως, είχε αρχίσει να δημιουργείται και από την άλλη πλευρά. Tο seppukoo.com ήταν το πρώτο site που πρόσφερε υπηρεσίες ψηφιακής αυτοκτονίας ήδη από το Σεπτέμβριο του 2009. Όταν ο Gordan, ο Walter και ο Danya βρίσκονταν ακόμα στην προετοιμασία του πρότζεκτ τους. «Υπήρχε κάτι σαν απαίτηση από τον κόσμο, γι’ αυτό τα δύο sites έγιναν δημοφιλή την ίδια περίοδο», λέει ο Gordan. «Το Facebook αντέδρασε σαν θυμωμένο θηρίο, απαγορεύοντας και στα δύο την πρόσβαση. Κυρίως γιατί κανένα δεν πουλούσε πληροφορίες, δεν είχε διαφημίσεις, ούτε έβγαζε χρήματα με κανένα τρόπο».

Και η αντιπαράθεση έλαβε τέλος μερικές μέρες πριν, όταν με ένα δελτίο Τύπου το Suicide Machine ανακοίνωνε τη δική του διαδικτυακή αυτοκτονία. Σύμφωνα με το δελτίο, μετά τον αφορισμό της από το απρόθυμο για συζήτηση Facebook, η κολεκτίβα «Worm» δεν επιθυμεί να εμπλακεί σε δικαστική διαμάχη με τον κολοσσό του social net-working. Στο κάτω-κάτω, «ποτέ δεν θέλησε να στοχοποιήσει το Facebook, αλλά να προσφέρει ένα εργαλείο σε ανθρώπους που για οποιονδήποτε λόγο είχαν βαρεθεί την on-line ζωή τους».

Oι τρεις εμπνευστές του, πάντως, δεν έχουν σκοπό να καταθέσουν τα όπλα. Απλώς θα τα παραδώσουν σε άλλον. «Το Suicide Machine θα κυκλοφορήσει σαν δωρεάν πρόγραμμα στο Internet και έτσι θα μπορεί να το χρησιμοποιεί όποιος θέλει με δική του ευθύνη», λέει ο Gordan. «Γιατί η αγωνία του Facebook για έλεγχο των χρηστών του δείχνει ότι η ελευθερία των πληροφοριών είναι μια ψευδαίσθηση. Και ίσως να μη δημιουργήσαμε κάποιο κίνημα, αλλά πιστεύουμε ότι οι χρήστες θα είναι στο μέλλον πιο αυστηροί και πιο ενημερωμένοι».

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=84&artid=4562596



Αυτόματη ροή των αναρτήσεών μας στο Twitter και στο Facebook



Print Friendly and PDFPrintPrint Friendly and PDFPDF

Καλησπέρα σας,

Η πλειοψηφία των αναγνωστών μου έχει σίγουρα λογαριασμό στο Twitter και ειδικά στο Facebook.
Με τη σημερινή μου ανάρτηση θα σας δείξω πως θα δημοσιεύονται αυτόματα στο Twitter και στο Facebook η τελευταία ανάρτηση του blog σας.
Εσείς το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να δημοσιεύετε αναρτήσεις στο μπλογκ σας, και μετά από λίγα λεπτά (εξαρτάται πως θα το ρυθμίσετε) αυτές οι αναρτήσεις θα δημοσιεύονται στα προφίλ σας στο Facebook και στο Twitter.

Αυτό είναι πραγματικά πολύ εύκολο να γίνει ,έλα όμως που οι περισσότεροι από εσάς δεν το ξέρουν(γιατί έχω λάβει δεκάδες μαιλς με αυτην την απορία).

Όλα θα γίνουν μέσω ένα site του TwitterFeed.
Εκεί δημιουργούμε έναν λογαριασμό (ενν. δωρεάν) από το http://twitterfeed.com/users/new
Έπειτα είναι όλα πολύ εύκολα και πολύ απλά.
Κάνουμε Login στον νέο μας account και φτιάχνουμε το feed μας από το http://twitterfeed.com/feeds/new

Για το Facebook μπορεί να γίνει και από αυτή τη σελίδα ,αλλά υπάρχει κι άλλος ,εξίσου ωραίος τρόπος.

Πάμε στον λογαριασμό μας στο Facebook,
και τώρα πάμε στον “Λογαριασμός”>”Ρυθμίσεις Εφαρμογών”>”Σημειώσεις”>και τώρα βρείτε κάπου στα δεξιά που λέει “Εισαγωγή ιστολογίου” και πατήστε το>γράψτε το url του μπλογκ σας και πατήστε “Εκκίνηση Εισαγωγής” και μετά την προσεπισκόπηση πατήστε επιβεβαίωση κι είστε έτοιμοι!

Αν σας βοήθησα (έστω και λίγο) αφήστε ένα σχόλιο.Σας ευχαριστώ!



Τίτλος στις φωτογραφίες του blog μας



Print Friendly and PDFPrintPrint Friendly and PDFPDF

Γεια σας. Eίμαι ο ekabitis, και σήμερα έχω να σας δείξω έναν απλούστατο τρόπο για να βάζεται τίτλο στις φωτογραφίες σας. Τι σημαίνει αυτό; Όταν περνάμε το ποντίκι από την φωτογραφία, θα εμφανίζεται αυτόματα για κάποια δευτερόλεπτα ένας τίτλος μέσα σε πλαίσιο με το θέμα που θα έχουμε γράψει εμείς πριν. Αυτό βοηθάει τους αναγνώστες σχετικά σε τι αναφέρεται η φωτογραφία.
Δείτε παρακάτω τι εννοώ. Στην φωτο του blog μου, μόλις βάζεις το ποντίκι πάνω στην φωτογραφία, αμέσως εμφανίζεται ο τίτλος “Πλατεία συντάγματος”, και δίνει στον αναγνώστη την πληροφορία που θέλουμε.

Πάμε λοιπόν:
Όπως ήδη θα γνωρίζεται, η κάθε φωτογραφία, με μορφή html, που βάζουμε στο blog μας έχει περίπου την μορφή αυτή. (Αν δεν γνωρίζεται πως βρίσκουμε την html μορφή κάθε φωτογραφίας, πατήστε εδώ. Θα το βρήτε προς το τέλος της ανάρτησης).


<a href=”http://freefotos.gr/”><img src=”http://freefotos.gr/images/e9863jf2dc749dhaeuo.jpg” border=”0″ alt=”freefotos.gr” /></a>


Μέσα εκεί προσθέτουμε τον κωδικό

title=”—–“


Τις παύλες τις αντικαθιστούμε, γράφοντας αυτό που θέλουμε να φαίνεται.Έτσι θα πάρει την ακόλουθη μορφή.


<a href=”http://freefotos.gr/”><img src=”http://freefotos.gr/images/e9863jf2dc749dhaeuo.jpg” border=”0″ title=”—–” alt=”freefotos.gr” /></a>


Πατάμε αποθήκευση και είμαστε έτοιμοι.



Να τι θα κάνετε για να μην χαθεί ποτέ το blog σας



Print Friendly and PDFPrintPrint Friendly and PDFPDF

Η παρακάτω ανάρτηση έχει αναδημοσιευθεί από πολλά blogs.Εγώ την βρήκα από το πολύ καλό συναδελφικό και φιλικό blog ,που σας συστήνω να το επισκεπτείτε (αν δεν το έχετε κάνει μέχρι τώρα), το Locus Blogus.

Το πλήθος των blogs της μορφής blogspot.com μεγαλώνει μέρα με τη μέρα, για να μην πούμε ώρα με την ώρα. Πολλά blogs έχουν δημιουργήθεί αποκλειστικά για λόγους spam, όμως τι συμβαίνει στην περίπτωση που το blog σας, έχει κλειδωθεί χωρίς προφανή λόγο; Δηλαδή, τι συμβαίνει στην περίπτωση που το blog σας δεν παραβιάζει τους όρους χρήσης της Google και παρόλα αυτά βρίσκεστε κλειδωμένοι;
Η Google μπορεί να κλειδώσει το blog σας αν διακινείται spam υλικό, υλικό malware ή οτιδήποτε αντίκειται στους Όρους Λειτουργίας και Χρήσης της Google. Ή πολύ απλά, κάποιοι μυστήριοι και κομπλεξικοί τύποι έχουν μαρκάρει το blog σας ως κακόβουλο χρησιμοποιώντας την επισήμανση που υπάρχει στην κορυφή του blog σας, με την πολύ γνωστή σε όλους μας Navbar. Πολλά αθώα blogs κλειδώθηκαν κατά αυτόν τον τρόπο. Η Google χωρίς να εξετάσει αν και κατά πόσο ένα blog είναι πραγματικά κακόβουλο, το κλειδώνει και εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα άλλο εκτός από το να περιμένουμε πότε θα το ξεκλειδώσει (αν το ξεκλειδώσει…)
Για παράδειγμα, έστω ότι έχουμε το blog sony.blogspot.com και μας το κλειδώνει η Google. Πρώτα από όλα δεν πρέπει να πανικοβληθούμε! Το blog δεν διαγράφηκε, απλώς απαγορεύτηκε η πρόσβαση στους αναγνώστες. Επίσης, δεν έχουμε τη δυνατότητα να αναρτήσουμε κανένα νέο κείμενο μέχρις ότου η Google το ελέγξει και αποφανθεί περί αυτού. Ναι, αλλά αυτό μπορεί να πάρει καιρό, οπότε ορίστε τα 5 βήματα που ακολουθούμε σε αυτήν την περίπτωση.

1) Πηγαίνουμε εδώ: http://draft.blogger.com και δημιουργούμε ένα νέο blog με τους παλιούς μας κωδικούς (ΝΑΙ, έχουμε πρόσβαση στο λογαριασμό μας ακόμη και αν μας κλείδωσαν το blog.) Ονομάζουμε το νέο blog tony.blogspot.com
2) Πηγαίνουμε: Ρυθμίσεις —> Εργαλεία ιστολογίου —> Εισαγωγή ιστολογίου —> Λήψη ιστολογίου. Σε αυτό το σημείο εισάγουμε το αντίγραφο ασφαλείας που είχαμε από το αρχικό μας blog. Δηλαδή εισάγουμε τις αναρτήσεις και τα σχόλια από το sony.blogspot.com στο tony.blogspot.com
3) Πηγαίνουμε στο κλειδωμένο sony.blogspot.com Ρυθμίσεις —> Δημοσίευση —> BlogSpot Διεύθυνση και εκεί αναγράφουμε π.χ. sony-new.blogspot.com
4) Πηγαίνουμε στο tony.blogspot.com Ρυθμίσεις —> Δημοσίευση —> BlogSpot Διεύθυνση και εκεί αναγράφουμε sony.blogspot.com
5) Αυτό ήταν. Το κλειδωμένο blog πλέον είναι προσβάσιμο και μπορούμε να αναρτήσουμε, να σχολιάσουμε και οτιδήποτε θα κάναμε υπό κανονικές συνθήκες.

Αυτό συμβαίνει γιατί όταν η Google κλειδώνει ένα blog, λαμβάνει υπόψιν της το ID του blog και όχι την διεύθυνση URL. Το blog ID είναι ένας μοναδικός αριθμός που αποδίδει η Google σε όλα τα blogs. Μπορούμε να δούμε αυτό το ID αν πάμε στον Πανόπτη και μετακινήσουμε το ποντίκι πάνω από τις Ρυθμίσεις. Τότε ο σύνδεσμος που κρύβεται σε εκείνο το σημείο θα είναι της μορφής http://blogger.com/blog-options-basic.g?blogID=XXXXXXXXXXXX
Χρησιμοποιήστε αυτό το κόλπο για καλό σκοπό και μόνο στην περίπτωση που έχετε πέσει θύματα ανεγκέφαλων ανθρώπων. Και ας ελπίσουμε ότι η Google στο μέλλον θα χειρίζεται διαφορετικά τα κλειδώματα.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ανά τακτά διαστήματα να παίρνετε αντίγραφα ασφαλείας (back up) του κώδικα του ιστολογίου σας.



Κινούμενο ρολόι πίσω από τον δείκτη του ποντικιού σας!



Print Friendly and PDFPrintPrint Friendly and PDFPDF

Με τη σημερινή μου ανάρτηση θα ήθελα να ευχαριστήσω τον φίλο μας Σάββα Σ. που έχει το kaneplaka και το savsidir ,που μου έστειλε τα παρακάτω scripts.Γιατί με τη δική σας βοήθεια και υποστήριξη κρατιέται αυτό το blog.Ο καθένας από εσάς ξέρει κάτι και στο στέλνει εδώ για να το μάθουν κι οι άλλοι.Έτσι θέλω να λειτουργεί αυτό το blog.Συλλογικά.Γιατί εγώ από μόνος μου κάνω λίγα.Να καλώς ορίσω και τον Ekabiti που δέχτηκε να γίνει ένας από τους συντάκτες αυτού του blog.Όποιος άλλος έχει όρεξη για να γράψει σε αυτό το blog ας μου το πει για να τον κάνω αμέσως συντάκτη.

Πάμε τώρα στο σημερινό μας widget.Είναι ένα πολύ πρωτότυπο widget που θα κάνει σίγουρα το blog σας μοναδικό και διαφορετικό από τα άλλα.Πως θα σας φαινόταν πίσω από τον δείκτη του ποντικιού (όταν αυτό βρίσκεται μόνο μέσα στο blog σας) να ακολουθεί ένα ρολόι??Είναι πολύ πρωτότυπο.Επίσης όποιος επισκέπτης δεν θέλει να ακολουθεί ένα ψηφιακό ρολόι όσο βρίσκετε στο blog σας μπορεί να απενεργοποιεί το συγκεκριμένο widget.
Για να το βάλετε ή να το δοκιμάσετε και να αποφασίσετε αν θα το βάλετε ή όχι ακολουθήστε τα παρακάτω βήματα:

1.Σύνδεση στον blogger λογαριασμό σας
2.Πανόπτης>Διάταξη>Στοιχεία σελίδας>Προσθήκη widget>HTML/JavaScript και εκεί επικολλήτε τον παρακάτω μακρύ html κωδικό:


<style type=”text/css”>
<!–
/*Do not Alter these. Set for alignment*/
.css1{
position:absolute;top:0px;left:0px;
width:20px;height:20px;
font-family:Arial,sans-serif;
font-size:16px;
text-align:center;
font-weight:bold;
}
.css2{
position:absolute;top:0px;left:0px;
width:10px;height:10px;
font-family:Arial,sans-serif;
font-size:9px;
text-align:center;
}
//–>
</style><script language=”JavaScript”>
<!– Mouse Follow Clock from Rainbow Arch –>
<!– This script and many more from : –>
<!– http://rainbow.arch.scriptmania.com –>

<!– Mouse Follow Clock from www.rainbow.arch.scriptmania.com
//Hide from older browsers
if (document.getElementById&&!document.layers){
// *** Clock colours
dCol=’#0000CD‘; //date colour.
fCol=’#800000‘; //face colour.
sCol=’#FFA500‘; //seconds colour.
mCol=’#FF0000‘; //minutes colour.
hCol=’#FF0000‘; //hours colour.
// *** Controls
del=0.6; //Follow mouse speed.
ref=40; //Run speed (timeout).
// Alter nothing below! Alignments will be lost!
var ieType=(typeof window.innerWidth != ‘number’);
var docComp=(document.compatMode);
var docMod=(docComp && docComp.indexOf(“CSS”) != -1);
var ieRef=(ieType && docMod)
?document.documentElement:document.body;
theDays=new Array(“ΚΥΡΙΑΚΗ”,”ΔΕΥΤΕΡΑ”,”ΤΡΙΤΗ”,”ΤΕΤΑΡΤΗ”,”ΠΕΜΤΗ”,”ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ”,”ΣΑΒΒΑΤΟ”);
theMonths=new Array(“ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ”,”ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ”,”ΜΑΡΤΙΟΥ”,”ΑΠΡΙΛΙΟΥ”,”ΜΑΙΟΥ”,”ΙΟΥΝΙΟΥ”,”ΙΟΥΛΙΟΥ”,”ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ”,”ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ”,”ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ”,”ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ”,”ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ”);
date=new Date();
day=date.getDate();
year=date.getYear();
if (year < 2000) year=year+1900;
tmpdate=” “+theDays[date.getDay()]+” “+day+” “+theMonths[date.getMonth()]+” “+year;
D=tmpdate.split(“”);
N=’3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 1 2′;
N=N.split(” “);
F=N.length;
H=’…’;
H=H.split(“”);
M=’….’;
M=M.split(“”);
S=’…..’;
S=S.split(“”);
siz=40;
eqf=360/F;
eqd=360/D.length;
han=siz/5.5;
ofy=-7;
ofx=-3;
ofst=70;
tmr=null;
vis=true;
mouseY=0;
mouseX=0;
dy=new Array();
dx=new Array();
zy=new Array();
zx=new Array();
tmps=new Array();
tmpm=new Array();
tmph=new Array();
tmpf=new Array();
tmpd=new Array();
var sum=parseInt(D.length+F+H.length+M.length+S.length)+1;
for (i=0; i < sum; i++){
dy[i]=0;
dx[i]=0;
zy[i]=0;
zx[i]=0;
}
algn=new Array();
for (i=0; i < D.length; i++){
algn[i]=(parseInt(D[i]) || D[i]==0)?10:9;
document.write(‘<div id=”_date’+i+'” class=”css2″ style=”font-size:’+algn[i]+’px;color:’+dCol+'”>’+D[i]+'</div>’);
tmpd[i]=document.getElementById(“_date”+i).style;
}
for (i=0; i < F; i++){
document.write(‘<div id=”_face’+i+'” class=”css2″ style=”color:’+fCol+'”>’+N[i]+'</div>’);
tmpf[i]=document.getElementById(“_face”+i).style;
}
for (i=0; i < H.length; i++){
document.write(‘<div id=”_hours’+i+'” class=”css1″ style=”color:’+hCol+'”>’+H[i]+'</div>’);
tmph[i]=document.getElementById(“_hours”+i).style;
}
for (i=0; i < M.length; i++){
document.write(‘<div id=”_minutes’+i+'” class=”css1″ style=”color:’+mCol+'”>’+M[i]+'</div>’);
tmpm[i]=document.getElementById(“_minutes”+i).style;
}
for (i=0; i < S.length; i++){
document.write(‘<div id=”_seconds’+i+'” class=”css1″ style=”color:’+sCol+'”>’+S[i]+'</div>’);
tmps[i]=document.getElementById(“_seconds”+i).style;
}

function onoff(){
if (vis){
vis=false;
document.getElementById(“control”).value=”Clock On”;
}
else{
vis=true;
document.getElementById(“control”).value=”Clock Off”;
Delay();
}
kill();
}
function kill(){
if (vis)
document.onmousemove=mouse;
else
document.onmousemove=null;
}
function mouse(e){
var msy = (!ieType)?window.pageYOffset:0;
if (!e) e = window.event;
if (typeof e.pageY == ‘number’){
mouseY = e.pageY + ofst – msy;
mouseX = e.pageX + ofst;
}
else{
mouseY = e.clientY + ofst – msy;
mouseX = e.clientX + ofst;
}
if (!vis) kill();
}
document.onmousemove=mouse;

function winDims(){
winH=(ieType)?ieRef.clientHeight:window.innerHeight;
winW=(ieType)?ieRef.clientWidth:window.innerWidth;
}
winDims();
window.onresize=new Function(“winDims()”);

function ClockAndAssign(){
time = new Date();
secs = time.getSeconds();
sec = Math.PI * (secs-15) / 30;
mins = time.getMinutes();
min = Math.PI * (mins-15) / 30;
hrs = time.getHours();
hr = Math.PI * (hrs-3) / 6 + Math.PI * parseInt(time.getMinutes()) / 360;

for (i=0; i < S.length; i++){
tmps[i].top=dy[D.length+F+H.length+M.length+i]+ofy+(i*han)*Math.sin(sec)+scrollY+”px”;
tmps[i].left=dx[D.length+F+H.length+M.length+i]+ofx+(i*han)*Math.cos(sec)+”px”;
}
for (i=0; i < M.length; i++){
tmpm[i].top=dy[D.length+F+H.length+i]+ofy+(i*han)*Math.sin(min)+scrollY+”px”;
tmpm[i].left=dx[D.length+F+H.length+i]+ofx+(i*han)*Math.cos(min)+”px”;
}
for (i=0; i < H.length; i++){
tmph[i].top=dy[D.length+F+i]+ofy+(i*han)*Math.sin(hr)+scrollY+”px”;
tmph[i].left=dx[D.length+F+i]+ofx+(i*han)*Math.cos(hr)+”px”;
}
for (i=0; i < F; i++){
tmpf[i].top=dy[D.length+i]+siz*Math.sin(i*eqf*Math.PI/180)+scrollY+”px”;
tmpf[i].left=dx[D.length+i]+siz*Math.cos(i*eqf*Math.PI/180)+”px”;
}
for (i=0; i < D.length; i++){
tmpd[i].top=dy[i]+siz*1.5*Math.sin(-sec+i*eqd*Math.PI/180)+scrollY+”px”;
tmpd[i].left=dx[i]+siz*1.5*Math.cos(-sec+i*eqd*Math.PI/180)+”px”;
}
if (!vis)clearTimeout(tmr);
}

buffW=(ieType)?80:90;
function Delay(){
scrollY=(ieType)?ieRef.scrollTop:window.pageYOffset;
if (!vis){
dy[0]=-100;
dx[0]=-100;
}
else{
zy[0]=Math.round(dy[0]+=((mouseY)-dy[0])*del);
zx[0]=Math.round(dx[0]+=((mouseX)-dx[0])*del);
}
for (i=1; i < sum; i++){
if (!vis){
dy[i]=-100;
dx[i]=-100;
}
else{
zy[i]=Math.round(dy[i]+=(zy[i-1]-dy[i])*del);
zx[i]=Math.round(dx[i]+=(zx[i-1]-dx[i])*del);
}
if (dy[i-1] >= winH-80) dy[i-1]=winH-80;
if (dx[i-1] >= winW-buffW) dx[i-1]=winW-buffW;
}
tmr=setTimeout(‘Delay()’,ref);
ClockAndAssign();
}
window.onload=Delay;
}
//–>
</script>
<script type=”text/javascript”>
<!– Mouse Clock Button
//Hide from older browsers
if (document.getElementById&&!document.layers){
document.write(‘<input type=”button” id=”control” value=”Clock Off” onClick=”this.blur();onoff()”>’);
}
//–>
</script>


3.Αποθήκευση

Πολύ πιθανόν να μην ταιριάζουν τα χρώματα του widget με τα χρώματα του blog σας.
Τότε βρείτε τους παρακάτω κωδικούς στο παραπάνω widget και αλλάξτε τους με τους κωδικούς* των χρωμάτων που θέλετε.


// *** Clock colours

dCol=’#0000CD’; //date colour.

fCol=’#800000′; //face colour.

sCol=’#FFA500′; //seconds colour.

mCol=’#FF0000′; //minutes colour.

hCol=’#FF0000′; //hours colour.



*Τους 6-ψήφιους κωδικούς όλων των χρωμάτων θα τους βρείτε στο html-color-codes-and-names.

Αυτό ήταν..
Για τυχόν προβληματάκια ξέρετε…σχόλια!



Πως hack-άρουμε ένα site ή ένα blog?



Print Friendly and PDFPrintPrint Friendly and PDFPDF

Johnpatra:Προς αποφυγήν τυχόν παρεξηγήσεων να ξεκαθαρίσουμε ότι αυτό το hacking φυσικά και δεν είναι πραγματικό και δεν μπορεί να βλάψει κανενός το site ή το blog.Είναι μόνο στην οθόνη αυτού που του κάνει.Έτσι για πλάκα.

Καλώς ήρθα στην παρέα σας!
Είμαι ο Ekabitis και είμαι ένας νέος συντάκτης του Johnpatra Blog.To blog μου είναι το http://ekabitis7.blogspot.com/

Σήμερα έχω να σας δείξω πως hack-άρουμε ένα blog ή ένα site. Είναι πανεύκολο, και μπορεί να το κάνει ο καθένας από εσάς!Καταρχήν δείτε πως “κατάντησα” το blog του Johnpatra. Αφαίρεσα όλα τα widgets, gadgets, followers, τους αναγνώστες και οτιδήποτε υπήρχε στις πλαϊνές στήλες. Το ίδιο θα μπορούσαμε να κάνουμε οπουδήποτε μέσα στο blog!!!

Τι κάνουμε λοιπόν:
Γράφουμε στη μπάρα διευθύνσεως την διεύθυνση του site που θέλουμε να hack-άρουμε (π.χ. http://www.johnpatrablog.blogspot.com/ )και πατάμε ,όπως πάντα για να ανοίξουμε το site ,το enter.Όταν ανοίξει η σελίδα, βάζουμε πάλι στην μπάρα διευθύνσεως τον παρακάτω κωδικό ,αφού σβήσουμε την url του site:


javascript:document.body.contentEditable=’true’; document.designMode= ‘on’ ; void 0


Αφού βάλουμε τον παραπάνω κωδικό πατάμε enter. Αυτό ήταν. Τώρα μπορείτε πανεύκολα να “καταστρέψετε” το site του “εχθρού” σας. Μπορείτε να σβήσετε ή να αλλάξετε τα πάντα! Να διαγράψετε εικόνες, αναρτήσεις και οτιδήποτε είναι ορατό σ’ αυτό το site.
Και για να σοβαρευτούμε λιγάκι, οφείλω να σας πω, ότι όλα αυτά είναι μια εικονική πραγματικότητα μέσω του javascript.Στην πραγματικότητα, ότι κάνουμε, το κάνουμε στην δική μας οθόνη, και όχι στο πραγματικό site ή blog! Είναι για να παίξουμε λίγο και όχι για να καταστρέψουμε.Έχει όμως πλάκα. Δεν συμφωνείτε;



Πώς βάζουμε κωδικό σε ένα αρχείο RAR?



Print Friendly and PDFPrintPrint Friendly and PDFPDF

Από τον φίλο Ekabiti

Χθες χρειάστηκε να “κλειδώσω” με κωδικό ένα RAR αρχείο, αλλά δεν γνώριζα πως να το κάνω, καθώς δεν είχα ασχοληθεί ποτέ με κάτι τέτοιο στο παρελθόν.
Πήγα στο google για βοήθεια και προς έκπληξή μου δεν βρήκα πολλές επιλογές, ειδικά στα Ελληνικά,(οι περισσότερες αφορούσαν forums).
Τελικά τα κατάφερα αλλά θεώρησα σωστό να αναρτήσω στο blog μου πως γίνεται αυτή την διαδικασία, για διευκόλυνση των αναγνωστών που θέλουν να το κάνουν αλλά δεν γνωρίζουν τον τρόπο.
Πάμε λοιπόν.
Στο παράδειγμα χρησιμοποίησα ένα έγγραφο word με την επωνυμία “έγγραφο 1”.
Εξυπακούεται ότι έχουμε εγκατεστημένο στον υπολογιστή μας το πρόγραμμα συμπίεσης-αποσυμπίεσης αρχείων WinRAR.

Αφού έχουμε έτοιμο το αρχείο μας, το τσεκάρουμε και πατάμε δεξί κλικ
Από τις επιλογές που έχουμε, επιλέγουμε το “Add to archive…”

Στο παράθυρο που θα ανοίξει, επιλέγουμε την καρτέλα “Advanced” και
κάτω δεξιά σε αυτή την καρτέλα, πατάμε το κουμπάκι που λέει “Set password…”

Στο νέο παράθυρο που θα ανοίξει βάζουμε τον κωδικό που θέλουμε εκεί που λέει “Enter password”, και το επιβεβαιώνουμε και στην από κάτω φόρμα.
Πατάμε ok και ξανά ok.

Θα δούμε ότι στην επιφάνεια εργασίας μας, δημιουργήθηκε ένα αρχείο RAR όπου μέσα βρίσκεται συμπιεσμένο το αρχικό αρχείο μας.
Αν πατήσουμε διπλό κλικ πάνω του για να το ανοίξουμε, θα δούμε ότι θα ανοίξει ένα παραθυράκι όπου θα μας προτρέπει να βάλουμε το password μας, για να ανοίξει.

Πληκτρολογούμε εκεί τον κωδικό που βάλαμε, και θα δούμε να ανοίγει το RAR αρχείο, και να μας δίνει πρόσβαση στο αρχείο που εξ αρχής θέλαμε να κλειδώσουμε.
Αυτό είναι όλο.
Οποιαδήποτε διευκρίνηση χρειαστείτε, είμαι στη διάθεσή σας.



Τι είναι το HTML?



Print Friendly and PDFPrintPrint Friendly and PDFPDF


Τα αρχικά HTML προέρχονται από τις λέξεις HyperText Markup Language. Η html δεν είναι μια γλώσσα προγραμματισμού. Είναι μια γλώσσα σήμανσης (markup language), δηλαδή ένας ειδικός τρόπος γραφής κειμένου. Ο καθένας μπορεί να δημιουργήσει ένα αρχείο HTML χρησιμοποιώντας απλώς εναν επεξεργαστή κειμένου. Aποτελεί υποσύνολο της γλώσσας SGML (Standard Generalized Markup Language) που επινοήθηκε από την IBM προκειμένου να λυθεί το πρόβλημα της μη τυποποιημένης εμφάνισης κειμένων στα διάφορα υπολογιστικά συστήματα. Ο browser αναγνωρίζει αυτόν τον τρόπο γραφής και εκτελεί τις εντολές που περιέχονται σε αυτόν. Αξίζει να σημειωθεί ότι η html είναι η πρώτη και πιο διαδεδομένη γλώσσα περιγραφής της δομής μιας ιστοσελίδας. Η html χρησιμοποιεί τις ειδικές ετικέτες (τα tags) να δώσει τις απαραίτητες οδηγίες στον browser. Τα tags είναι εντολές που συνήθως ορίζουν την αρχή ή το το τέλος μιας λειτουργίας. Τα tags βρίσκονται πάντα μεταξύ των συμβόλων < και >. Π.χ. Οι οδηγίες είναι case insensitive, δεν επηρεάζονται από το αν έχουν γραφτεί με πεζά (μικρά) ή κεφαλαία. Ένα αρχείο HTML πρέπει να έχει κατάληξη htm ή html.

Κανόνες

Για να μπορούν οι browser να ερμηνεύουν σχεδόν απόλυτα σωστά την html έχουν θεσπιστεί κάποιοι κανόνες. Αυτοί οι κανόνες είναι γνωστοί ως προδιαγραφές. Επομένως σχεδόν κάθε είδος υπολογιστή μπορεί να δείξει το ίδιο καλά μια ιστοσελίδα. Οι πρώτες προδιαγραφές ήταν η html 2.0. Πρόβλημα προέκυψε όταν η Μicrosoft και η Νetscape πρόσθεσαν στην html τέτοιες δυνατότητες που στην αρχή τουλάχιστον ήταν συμβατές μόνο με συγκεκριμένους browser. Ακόμη και σήμερα υπάρχουν διαφορές στην απεικόνιση κάποιας σελίδας από διαφορετικούς browsers. Ιδιαίτερο είναι το πρόβλημα όταν η ιστοσελίδα, εκτός απο “καθαρή” HTML περιλαμβάνει και εφαρμογές Javascript.



Η HTML σήμερα

Σήμερα πολλοί είναι εκείνοι που δημιουργούν μια ιστοσελίδα σε κάποιο πρόγραμμα που επιτρέπει την δημιουργία χωρίς την συγγραφή κώδικα. Η κοινή άποψη πάνω στο θέμα όμως είναι ότι κάτι τέτοιο είναι αρνητικό επειδή ο δημιουργός δεν έχει τον απόλυτο έλεγχο του κώδικα με αποτέλεσμα πολλές φόρες να υπάρχει οπτικό χάος στην προσπάθεια των browser να εμφανίσουν την ιστοσελίδα. Για το σκοπό αυτό έχει δημιουργηθεί ειδικό λογισμικό, που επιτρέπει το “στήσιμο” της σελίδας οπτικά, χωρίς τη συγγραφή κώδικα, δίνει όμως τη δυνατότητα παρέμβασης ΚΑΙ στον κώδικα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το λογισμικό Dreamweaver της Adobe και το FrontPage της Microsoft.



Από Wikipedia



Παραβίαση του προσωπικού απορρήτου σου στο Facebook!Σταμάτησέ το τώρα!”automation block”



Print Friendly and PDFPrintPrint Friendly and PDFPDF

Αναδημοσίευση από το φιλικό blog του Σπύρου το “About My Lamia”

Τις τελευταίες ημέρες μια κακόγουστη φάρσα περί παραβίασης απορρήτου κυκλοφορεί στο Facebook.

Σας δίνω μια φράση “κλειδί” και το εξής κείμενο που κυκλοφορεί σε πολλά status χρηστών του Facebook .
Η φράση είναι “automation block”
και το κείμενο είναι το εξής:
To facebook δέχθηκε επίθεση πειρατείας. Πηγαίνετε στα settings και μετά στο block list. Εκεί που λέει person γράψτε “automation block” (μαζί με τα εισαγωγικά). Θα σας βγάλει μια λίστα ατόμων που μπορούν να δουν το προφίλ σας και που δεν είναι φίλοι σας. Μπλοκαρ…ετε τους!!! Επικολλήστε τις… παραπάνω οδηγίες στο status σας, για να το δουν όλοι!!!

Και εννοείτε πως κάτι αντίστοιχο κυκλοφορεί και στα αγγλικά.
Αν επιχειρήσετε να κάνετε αυτό που σας λέει το κείμενο κάθε φορά που θα βάζετε το “όνομα” του ατόμου που θέλετε να “μπλοκάρετε” ( το όνομα στην συγκεκριμένη περίπτωση είναι το “automatation block” ), με μεγάλη έκπληξή σας θα δείτε ότι όταν εμφανίζεται η λίστα με τα ονόματα που σχετίζονται, κάθε ένα χρήστη που θα μπλοκάρετε, αυτή στην συνέχεια ολοένα και θα μεγαλώνει και δεν θα τελειώνει ποτέ, γιατί, πολύ απλά όσοι χρήστες έχουν ήδη συμπεριλάβει την φράση “κλειδί” στο status τους, θα τους εμφανίζει στην λίστα με τα άτομα που θέλετε να μπλοκάρετε…

Όσοι ήδη το κάνατε, σβήστε αμέσως το κείμενο και ακόμη καλύτερα την φράση “κλειδί”.

Εάν θέλετε και μια δεύτερη γνώμη για το θέμα, απλά βάλτε στην αναζήτηση της Google την φράση που σας προανέφερα (με τα εισαγωγικά μαζί).